Die vreselijke koude acquisitie

Koude acquisitie, zal ik ooit over de huivering heen komen om die telefoon te pakken? Zal ik het ooit zelfs leuk gaan vinden? Op dit moment betwijfel ik dat nog zeer. De meeste wervingsacties die ik onderneem gaan via de gemakkelijke weg: bellen of mailen met mensen die ik ken. Als het gaat om het schrijven van teksten tenminste, want in die wereld heb ik lijntjes liggen. Bedrijven benaderen om coaching aan te bieden heb ik nog helemaal niet gedaan. Van die ‘schijtlijsterigheid’ wil ik nu echt af. Zeg nou zelf, een ondernemer die potentiële opdrachtgevers niet durft op te bellen, dat klinkt niet echt serieus, wel?

De afgelopen week wees een vriendin me er tijdens een etentje op dat bibliotheken tegenwoordig van alles oppakken om mensen te trekken, zoals lezingen en workshops organiseren. Misschien was het een idee voor mij om bibliotheken te benaderen voor een lezing of workshop in het omgaan met (werk)stress? Thuis maar eens gegoogled. Inderdaad, de bibliotheken in de buurt boden gezamenlijk een heel programma aan voor dit najaar, waaronder ook een workshop in mindfullnes. Die zat al helemaal vol. Voor het geld hoef je het niet te doen, zag ik aan de prijzen: meer dan een paar euro per avond betalen de deelnemers niet. Ik weet niet of het zo werkt, maar ik stel me zo voor dat het wel klanten kan opleveren. Of direct (een deelnemer die je benadert voor persoonlijke coaching) of indirect (vrienden/familie met stress- of burn-outklachten). Heeft iemand er ervaring mee of dat zo werkt?

Mijn eerste impuls was om te mailen (veiliger dan bellen), maar ik heb me vermand. Bellen moet ik. Als ik er nu niet mee begin, wanneer dan wel? Dus ik heb gebeld! Op dit moment werd de laatste hand gelegd aan het voorjaarsprogramma, werd mij verteld. Dus daar zou het zeer waarschijnlijk niet meer tussen passen. Maar ik mocht mijn ideeën mailen; een commissie zou vervolgens kijken of mijn lezingen/workshops (‘Beter omgaan met werkstress’ en ‘Grip op je stress’) passen binnen hun programma. Het gesprek verliep uiterst vriendelijk (uiteraard!). Dus waar ben ik dan zo bang voor? Afwijzing, het ligt voor de hand dat te denken. Daar heb ik over nagedacht. Maar dat is het niet. Ik weet inmiddels wel wat mij echt weerhoudt: onvriendelijkheid, bitsigheid, gesnauw aan de andere kant van de lijn. Hoe groot is de kans daarop? De kans bestaat dat je stuit op iemand die zijn dag niet heeft, maar van de meeste mensen die de telefoon aannemen mag je toch aannemen dat ze vriendelijk zijn, niet? Dus, Sandra, stel je niet langer aan. Wil je een succes van je zaak maken, dan hoort bellen erbij.

Herkent iemand deze ‘bel-angst’? Hoe ben jij daar overheen gekomen? Heb je tips, laat het weten!